Οκτώβριος: το ποίημα του μήνα

Jules Bastien-Lepage, Saison d' Οctobre

                         Οκτώβριος

Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλακαι σχήματα αράχνητα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινάμεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχουςκαρφωμένααίμα5τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμιαη βροχήκαι ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά τηςτο σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα τηςμακριά βαθιά πάνω στο βουνό

10Το μυαλό μου κουρασμένοκι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλορολόγια πέφτουν ολοένα καισπάζουν πάνω στο πλακόστρωτοσήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμη15απ’ το παράθυρο βγήκε ένα χέριμες στον καθρέφτη φάνηκε έν’ άλλο χέριέδερναν τα μεσάνυχταμακριά ακουγόταν ένα βογκητό

Όλα όσα βλέπω20τα παράξενα σπίτια μού θυμίζουν εσέναη νύχτα μού θυμίζει εσέναένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζειεσένακι ο τάφος μού θυμίζει εσένατα ψάρια τα λουλούδια μού θυμίζουν εσένα25όλες οι φωτογραφίες όλα τα χρώματαόλα μού θυμίζουν εσένακι όλα τ’ αγαπώ για σένα
Μίλτος Σαχτούρης, Με το πρόσωπο στον τοίχο, Κέδρος, Αθήνα 1952Πηγή: ΚΕΓ 

Σεπτέμβριος: Το ποίημα του μήνα

Pierre Auguste Renoir, Le Pont d'Argenteuil en automne, 1882 

(Η γέφυρα στην Argenteuil το φθινόπωρο)

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες 
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας 
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα διοσμαρίνια

-Μα πού γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας 
Σου 'λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες 
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων 
Ή πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους 
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη 
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα πού γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο 
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε 
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα 
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι 
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια 
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές 
Ή για να πας καβάλα στον μαΐστρο.

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Ο. Ελύτη, Προσανατολισμοί

Gregorio Allegri, Miserere mei Deus (Ελέησόν με ο Θεός...)

Miserere mei, Deus Secundum magnam misericordiam tuam Et secundum multitudinem miserationum tuarum Dele iniquitatem meam Amplius lava me ab iniquitate mea Et a peccato meo munda me Quoniam iniquitatem meam ego cognosco Et peccatum meum contra me est semper Tibi soli peccavi Et malum coram te feci Ut iustificeris in sermonibus tuis Et vincas cum iudicaris Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum Et in peccatis concepit me mater mea Ecce enim veritatem dilexisti incerta Et occulta sapientiae tuae manifestasti mihi Asparges me hysopo et mundabor Lavabis me et super nivem dealbabor Auditui meo dabis gaudium Et laetitiam exultabunt ossa humiliata Averte faciem tuam a peccatis meis Et omnes iniquitates meas dele Cor mundum crea in me Deus Et spiritum rectum innova in visceribus meis Ne proicias me a facie tua Et spiritum sanctum tuum ne auferas a me Redde mihi laetitiam salutaris tui Et spiritu principali confirma me Docebo iniquos vias tuas Et impii ad te convertentur Libera me de sanguinibus Deus, Deus salutis meae Exultabit lingua mea iustitiam tuam Domine labia mea aperies Et os meum adnuntiabit laudem tuam Quoniam si voluisses sacrificium dedissem utique Holocaustis non delectaberis Sacrificium Deo spiritus contribulatus Cor contritum et humiliatum Deus non spernet Benigne fac Domine in bona voluntate tua Sion Et aedificentur muri Hierusalem Tunc acceptabis sacrificium iustitiae oblationes et holocausta Tunc inponent super altare tuum vitulos.

Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντὸς σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ' ἐμοῦ ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν ἔδωκα ἂν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει ἀγάθυνον Κύριε ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα, τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους